گريه كن سرباز...

بسم الرب الزهراء(س) و الشهداء و الصدیقین

بسم الرب الزهراء(س) و الشهداء و الصدیقین

 پیر ما گفت شهادت هنر مردان است

بسم الرب الزهراء(س) و الشهداء و الصدیقین 

شهدا از این حرف "شرمندتون"

امروز این جمله رو شنیدم:

"شهید دادن که دادن اصلاً واسه چی رفتن؟!!!!"

نمیدونم به حال کی و چی ولی غصه خوردم البته نه برای اولین بار چون ما با این حرفا بزرگ شدیم.

شاید بعضی ها نمیدونن دفاع یعنی چی؟

دفاع یعنی غلتیدن در میدان مین، افتادن روی سیم خاردار، تیر مستقیم تانک، یتیمی و آوارگی، فراموش کردن عصای پیری پدر و مادر و ...

نمیدونم شاید بعضی از اینها تا حالا اسم ناموس به گوششون نخورده.

عیب نداره "شهید دادن که دادن اصلاً واسه چی رفتن؟!!!!"

شاید بعضی ها الان عراق و افغانستان رو نمیبینن. کانال ماهوارتو عوض کن و عینک بغل دستی رو بزن.

عیب نداره "شهید دادن که دادن اصلاً واسه چی رفتن؟!!!!"

اصلاً واسه چی رفتین؟

بابا شما نمیرفتین الان اینا حالشو میبردن چه جوری؟ یه عراقی یا شاید آمریکایی شکم گنده سیبیل از بنا گوش در رفته مست کنار دست ناموسشون(البته اگه .... نباشن) ..........

بله اینگونه حالشو میبردن!!!

"شهید دادن که دادن اصلاً واسه چی رفتن؟!!!!"

بازهم نمیدونم ولی متأسفم.

اینها ندیدن همسر شهید رو موقعی که بچه ها خوابیدن، بشینه کنار عکس شوهرش و باهاش درد و دل کنه.

اینها نمیدونن به جای بابا تو خونه قاب عکسش جانشینش باشه.

اینها ندیدن اشک بچه های شهدا رو تو خلوت وقتی به بابای دوستاشون حسودیشون میشد.

اینها ندیدن که بچه های شهدا چه جوری بزرگ شدن، ولی اینها گذشت و بچه های شهدای دفاع مقدس بزرگ شدن

"شما چی آیا بزرگ شدی؟"

آهای شماهایی که از قافله عقب هستید

دنده عقب نروید.

 بعونک یالطیف

مطلوب از دفتر حافظ غزلی نغز بخوان
تا بگریم که زعهد طربم یاد آمد

غزال غزل وحشی است و انیس مجنون بیابان نشین... آن درد نیز که کار عاشق شیدا را به تغزل و ترنم می کشاند، جز در سینه مجنون وحشی بیابان نشین لانه نمی کند.
شهر دام عادات و تعلقات است و مردمان اهل عادتند. این مجنون مردم گریز است و آن غزال مردم نَفور... و اگر شاعر نباشد، چه کسی مردمان را به « ترک عادات » بخواند؟
شاعر نبی نیست و پروای عقل مردمان را ندارد و بر او نیست که طریق رفتن را نیز تعلیم کند. او به ترکِ عادت می خواند، و عالم خلافِ عادات، هم عالم وهم سات و هم عالم عشق. عالم عادات عالم حقیقت و معنی نیست، اما چه بسا شاعران که گمگشتگان دیار وهمند و مصداق این سخن آسمانی که اَنّهُم فی کُلّ وادٍ یَهیموُنَ؛ و چه قلیلند شاعرانی که آنان را درد عشق بخشیده اند و شرفِ حضور.
این درد نیز دردی است که مقیمان شهر عادت دشمنش می دارند، زیرا که از عیش هر روزینگی بازشان می دارد؛ وزغ آنچنان با مرداب خو می گیرد که دریای آزاد را دشمن می دارد. شعر، آواز امواج آن دریای دور و نزدیک است؛ دور است زیرا که مردمان دلبستگان کرانه عادتند، نزدیک است اگر روی از عادات و تعلقات برتابیم. دل شاعر نهنگِ دریای ژرف است و غزال بیابان های دور، و اهل هجرت که کاروانیانند و کشتی نشستگان، خوب می دانند این خمودی که شهر نشینان را گرفته است از چیست.
دل شهرنشینان پرستویی در قفس است. پرستو را با گرما عهدی است که هر بهار تازه می شود. وطن پرستو بهار است و اگر بهار مهاجر است، از پرستو مخواه که بماند. اما وطن مألوف پرستوی دل، فراسوی گرما و سرما و شمال و جنوب، در ماوراست، در ناکجا. ناکجا دیار عدم است و شاعر نیز ناکجا آبادی است.
مردمان مسافر کاروان مرگند، اما خود نمی دانند. مرگ کاروان دار سفر زندگی است. کجاوه ثابت می نماید، اما کاروان در سفر است. شاعر مرگ اندیش است و اهل حضور، و این همه را به مشاهده در می یابد؛ نه با عقل، که با دل. شاعر پروای عقل ندارد و در عمق دل، محضر حقیقت را بی واسطه در می یابد.
شاعر حکایتگر این حضور است؛ نه به زبان عقل که « زبان عبارت » است، به « زبان دل » که « زبان اشارت » است. و او در این میانه واسطه ای بیش نیست؛ شعر است که او را برمی گزیند و از زبان و قلمش باز می تابد. فیضان باران را دارد و غلیان آب چشمه را و فوران آتش فشان را. چون باران طبعی لطیف دارد و از آسمان می ریزد، چون آبِ چشمه زلال است و جوششی بی خودانه دارد، و چون آتشفشان سوزان است و فورانی مهیب دارد.
این عدم است که در آینه شعر باز می تابد، اما نه آنکه دعوت به نیست و نیستی کند؛ هستی در آنجاست که مردمان نیستی می انگارند. این عدم آینه هستی مطلق است، نه آنچه نیست انگاران انگاشته اند. شاعر ناکجاآبادی است، اما ناکجاآباد دیار اسیران خاک نیست، و اهل عادت تا آنجا اسیر خاکند که مردگان را اسیر خاک می خوانند و خود را زندگان.
شاعر درویشی خانه به دوش است و در شهر عادات و خانه تعلقات سکنی نمی گیرد. در شهر دلتنگ است. روحی بیابانی دارد و دل به ماندن نمی سپارد. اگر ماندن را لازمه حیات طبیعی بدانی، می ماند، اما با ماندن خو نمی گیرد؛ چون پرستو که با لانه عهد الفت نمی بندد.
شاعر اگر چه از خانه و شهر می گریزد، اما از اصحاب السبیل نیست که چون سائلان در رهگذر مردمان خانه بگیرد. شعر یادِ وطن مألوف آدمی است، و وطن مألوف نه اینجاست که اهل عادت چون موش کور در ظلمتِ خاک ساخته اند؛ شاعر هرگز دعوت به خاک نکرده است.
شاعر هرگز دعوت به خاک نکرده است و این جماعتِ شاعرنمایان را که چشم به مائده های زمینی گشوده اند کجا می توان شاعر دانست؟ شعر اینان جز بازتاب انفعالات نفسانی شان نیست؛ نه از حضور در آن خبری است، نه از درد فراق، نه از شیدایی جمال و هیبت جلال و نه از مستی و بی خودی.
مستان آب انگور از عقل گسسته اند، اما آن عهد را با جهل باز بسته اند؛ ولی مستان می اَلَست، از عقل گسسته اند تا به عشق باز پیوندند. اینان بنیان عقل را خراب کرده اند تا نقش خود پرستی را ویران کنند و شرف حضور یابند:
به می پرستی از آن نقش خود بر آب زدم
که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن
شعر امروز نیز همواره با شاعران به دَرَک اسفل هرروزینگی هبوط کرده است.
 تحقق خواهد نهاد.

عظمت این فرمان شگفت خداوند را شنیده اند و بدان کار بسته اندکه: "بمیرید پیش 

از آنکه بمیرید"!؟ که مخاطب خداوند فقط پیامبر نیست، روی سخن با

همه ی آنانی است که "در جامه ی خویش " پیچیده اند: "ای به جامه ی خویش فرو

پیچیده! برخیز! و جامه ات را پاکیزه ساز و پلیدی را هجرت کن!"

خوش به حالت که از رنج زندگی که جز احتضاری که یک عمر به طول می انجامد و 

هیچ نیست، رها شدی و سر به زانوی معشوق نهادی و سیراب و سرشار، در زیر 

دستان او که دو مسیح خاموشند، نوازش خواهی شد...

پیچیده! برخیز! و جامه ات را پاکیزه ساز و پلیدی را هجرت کن!"

خوش به حالت ای معشوق!!! که چه شیرین و چه آرام می میری!

خوش به حالت ای"شهید"....  

بنام حق

یه روز عاشق راه رفتن

یه روز عاشق دوچرخه داشتن

یه روز عاشق خرابکاری وسایل برقی و سر درآوردن از نحوه ی کارشون

یه روز عاشق داشتن کلکسیون کاکتوس

یه روز عاشق عکاسی و گرفتن چندین ده دیپلم افتخار

یه روز عاشق آهنگای سیاوش قمیشی

یه روز عاشق آهنگای دهه ی 70 میلادی به بعد (پینک فلوید٬ایگلز٬کریس دی برگ٬اسکورپیون٬برایان آدامز٬متالیکا و ...)

یه روز عاشق کارهای سیاسی

یه روز عاشق داشتن جدیدترین موبایل ها

یه روز عاشق مهندس شدن

یه روز عاشق یه کار پر درآمد

یه روز عاشق بی کاری

یه روز عاشق ماشین دار شدن

یه روز عاشق چاق شدن

یه روز عاشق  ....

و یه روز عاشق عاشق شدن (البته از نوع واقعیش)

ولی همه ی اینا زمونی شیرین و آرمانی به نظر می رسن که نداشته باشیشون.و حالا که داری ٬نسبت بهشون بی تفاوتی.مثل ایکه اصلا وجود ندارن

بنام یگانه حق

       تا دروغ شنوئی نباشه ٬دروغ گویی نیست

                                         تا مظلومی نباشه ٬ ظالمی نیست

پس ساده لوح و مظلوم نباشیم

بنام یگانه حق

داشتم متن کامل سخنان احمدی نژاد رو که تو یه سفر استانی ایراد شده بود می خوندم.یه نکته ی جالب نظرم رو جلب کرد!

احمدی نژاد چندین ده بار از واژه ی خوب استفاده کرد.که میشه گفت برام ایجاد حساسیت کرد!

ملت خوب و غیور ٬ مردم خوب در صحنه ٬ مردم خوب استان٬ مردم خوب از لحاظ دینداری٬ مردم خوب از لحاظ پایبندی به انقلاب ٬ رهبر خوب و فرزانه ٬ مردم خوب شهید پرور ٬ استاندار خوب ٬ نمایندگان خوب ٬مسئولان خوب ٬ اجرای طرح های خوب ٬ زیر ساختهای خوب ٬ جوانان خوب ٬ برنامه های خوب برای پیشرفت ٬ تلاش های خوب ٬ امکانات خوب ٬ سرمایه گزاری خوب ٬ استعداد های خوب ٬ موفقیت های خوب ٬ دانشجویان خوب ٬ پژوهشگران خوب ٬ امکانات خوب درمانی ٬ خوب تر شدن معیشت مردم ٬ خوب تر شدن امکانات آموزشی ٬خوب ٬ خوب ٬ خوب٬ ...

فقط یه نکته رو نمی تونم هضم کنم.با اینهمه خوب ها چرا این استان و حتی ایران از لحاظ پیشرفت مقام اول رو تو دنیا نداره!!!؟

و اساسا ومعنای واژه ی خوب از دید احمدی نژاد چیست؟

احمدی نژاد چندین بار نیز از واژه ی زشت برای منتقدین و مخالفین خود استفاده نمود

راستی چند وقت پیش احمدی نژاد اعلام کرده بود که ایران تا چند سال آینده جزء سه تا پنچ کشور اول جهان از لحاظ پیشرفت خوهد بود.می خواستم بدونم که آیا کشورهای سوریه ٬لبنان٬ ونزوئلا نیز جزء این چند کشور خواهند بود و مقام آمریکا در کجای جدول پیش بینی احمدی نژاد جا دارد؟؟؟